Το νούμερο ένα

Είναι λίγο στενάχωρο να βλέπεις ένα τόσο μεγάλο μαγαζί να είναι τόσο άδειο. Ειδικά τα απογεύματα σχεδόν δεν πατάει ψυχή. Υπάρχουν ταμεία που δεν εξυπηρετούν κανέναν. Δηλαδή από τα δύο άντε τρία που είναι ανοικτά το ένα είναι άδειο. Τα σημάδια δεν είναι καθόλου ενθαρρυντικά. Εδώ και καιρό. Αν λάβουμε υπόψιν πως οι βασικοί ανταγωνιστές σου πάνε καλά. Βράσε ρύζι. Την φθήνα μάρκα...δεν είναι καιρός για έξοδα.

Windows2012

Ένας άνδρας πάει με την γυναίκα της ζωής του για window shopping. Καθώς περνάω από δίπλα τους εκείνη έχει κολλήσει στην βιτρίνα και όλο νάζι την ακούω να λέει: "μην στεναχωριέσαι που έχει τρύπες...έτσι είναι τα παντελόνια τώρα...". Η γυναίκα της ζωής του είναι τριών χρονών. Φυσικά είναι η κόρη του. Γιατί όσο μικρή και να είναι μια γυναίκα λατρεύει τις βιτρίνες.

"Στα σούπερ μάρκετ τέλειωσε η ελπίδα..."

Χθες λοιπόν που είχα ρεπό απολύθηκε ακόμα μια συνάδελφος. Δύο μέσα σε διάστημα πέντε ημερών. Μάλιστα από το ίδιο τμήμα. Μην περιμένετε εξυπηρέτηση με άλλα λόγια στο συγκεκριμένο τμήμα. Στην προηγούμενη περίπτωση της Δευτέρας είπαμε πως μπορεί να έχασε την δουλειά της αλλά ήταν τετράωρη και λίγο πολύ τα χρήματα που θα παίρνει από το ταμείο ανεργίας είναι τα ίδια. Ξέρω ξέρω μαλακίες. Παρηγορία στον άρρωστο. Το ελάττωμα να βρίσκουμε κάτι θετικό. Λοιπόν αν δεν έχεις έτοιμη κάποια άλλη δουλειά να σε περιμένει δεν υπάρχει θετικό στο να σε απολύουν με την ανεργία σε τόσο υψηλά ποσοστά. Η κοπέλα που απολύθηκε χθες έχει δύο παιδάκια. Τι σκατά να πεις για θετικό; ότι θα τα βλέπει περισσότερο;

Αργήσατε

Βγήκε λοιπόν νέα ημερομηνία για την απογραφή. Όχι γιατί εγώ το γκαντέμιασα. Γιατί έτσι θα έχει περάσει η μείωση στους μισθούς και από ότι ακούω θα είναι λιγότερα τα παραπάνω χρήματα που θα παίρνουμε όταν δουλεύουμε τις αργίες. Τέλος Ιουνίου λοιπόν.

Σε άλλα νέα χθες απολύθηκε μια συνάδελφος. Πριν τις εκλογές είχε απολυθεί ακόμα ένας. Βέβαια εκείνος το επιδίωξε κατά κάποιον τρόπο αλλά και πάλι. Όταν μας ζήτησαν να υπογράψουμε για την μείωση του 10% αντί του 22% , υποτίθεται πως η εταιρία μας είχε ανάγκη. Ήθελε την βοήθειά μας. Πως προσπαθούν να μην γίνουν απολύσεις. Πως; 

Πως προσπαθούν να μας ξεζουμίσουν βασικά , να κερδίζουν πάντα όσο το δυνατόν περισσότερα με λιγότερο κόστος. Να μας δίνουν ψύχουλα και να νομίζουμε πως μας κάνουν χάρη. Ή να μας κόβουν τους μισθούς και λέμε πάλι καλά που μας κόψανε τόσο λίγα. Έτσι ήταν και δυστυχώς έτσι θα είναι.

Κοντόφθαλμος;

Κάθε έξι μήνες γίνεται η μεγάλη απόγραφη στην δουλειά. Ήταν να γίνει αυτή την Κυριακή. Ακυρώθηκε τελικά. Ο λόγος; Τον έλεγε μια συνάδελφος και ήταν μες το χαμόγελο. "δεν θα γίνει γιατί δεν έχουν λεφτά....". Όλοι χάρηκαν που δεν θα δουλέψουμε την Κυριακή. Ας πω οι περισσότεροι. Μπορώ να συμμεριστώ την χαρά τους να είναι με τα αγαπημένα τους πρόσωπα και την οικογένειά τους. Σίγουρα δεν μου είναι ότι καλύτερο να δουλεύω Κυριακές. Αλλά ο λόγος που τελικά δεν θα δουλέψω με ανησυχεί λιγάκι. Εδώ και αρκετό καιρό παίρνουμε τέτοια σημάδια. Υπάρχουν ελλείψεις σε προϊόντα επειδή δεν έχουν πληρωθεί οι προμηθευτές. Δεν γίνονται επισκευές για τον ίδιο ακριβώς λόγο. Τώρα αυτό. Την επόμενη φορά θα μας πουν ίσως να δουλεύουμε μόνο Παρασκευή και Σάββατο. Τότε φυσικά δεν θα είναι τόσο ευχάριστο να σου πουν , αφού δουλεύεις τις μισές μέρες να παίρνεις και τα μισά χρήματα...

Στον οδοντίατρο

Νομίζω πως οι οδοντίατροι θα μπορούσαν άνετα να έχουν σαν πάρεργο  τα βασανιστήρια. Ήμουν έτοιμος να ομολογήσω αλλά δεν είχα τι να πω στην πραγματικότητα. Λέτε η πέτρα στα νεφρά να είναι λιγότερο επώδυνη;

Το μπάσο

Βγαίνεις για να περπατήσεις. Όχι γιατί σου έπεσαν βαριά τα φασολάκια , ναι φρέσκα όμως γιαγιά, αλλά γιατί μερικές φορές δεν σε χωράει το σπίτι. Όσο μεγάλο και αν είναι. Βγαίνεις. Με απλά ρούχα και μόνο με το κλειδί του σπτιού σου στο χέρι. Κάνεις πάντα την ίδια σκέψη. Αν σε σταματήσουν για εξακρίβωση , με τόσα μηχανοκίνητα τμήματα που γυρνάνε τα βράδια στην πόλη διόλου απίθανο, χωρίς ταυτότητα και χωρίς να θυμάσαι τον αριθμό της  γιατί την πρώτη πρώτη την έχασες και αναγκάστηκες να βγάλεις νέα της οποίας τον αριθμό δεν έχεις μάθει ποτέ , δεν το γλιτώνεις το βράδυ στο κρατητήριο. Για καλή σου τύχη τέσσερα στενά από το σπίτι σου και έχοντας βγάλει από το μυαλό την επίθεση με γκαζάκια στο ανεπιθύμητο σπίτι βλέπεις τα γαλάζια φωτάκια να αναβοσβήνουν. Αναρωτιέσαι γιατί απλά δεν κάνεις πάντα την ίδια άλλη σκεψη; πως απόψε το βράδυ θα βρω ένα πενηντάευρω; Τα γαλάζια φωτάκια απλά σε προσπερνούν χωρίς να κάνουν τίποτα. Βαρετά θα περνάνε τα καημένα. Στο δρόμο συναντάς τυχαία φίλο από το δημοτικό. Το επώνυμό του ήταν ακριβώς το αντίθετο από το κανονικό  μέγεθός του. Σαν την Μάρω Κοντού ένα πράγμα. Έχεις να τον δεις πάνω από δέκα χρόνια και το πρόσωπό σου φωτίζεται που τον βλέπεις. Η αναγνώριση ήταν λίγο δύσκολη και για τους δύο αλλά επετεύχθει. Άνεργος ο φίλος. Είναι το τρεντ της εποχής. Αν έχεις δουλειά είσαι πασέ. Ακόμα και οι πολιτικοί στις μέρες μας είναι άνεργοι. Ακυβερνησία γαρ. 

Επιστρέφεις στο σπίτι. Ακόμα δεν σε χωράει. Αλλά το ότι είναι αργά και κάποιοι έχουν πάει για ύπνο κάνει τα πράγματα πιο εύκολα. Η ζέστη λόγω της κακής μόνωσης από την άλλη κάνει τα πράγματα πιο δύσκολα. Δεν συνηθίζεται το καλοκαίρι σε αυτό το σπίτι.